Me **



















LoVe *CM*



I ♥MuSiC

Music Playlist at MixPod.com

บำเหน็จณรงค์วิทยาคม ที่ทำให้ ฉันอยาก นอนกินบ้าน กินเมืองได้ทุกวัน
ไม่มีอีกแล้ว...เคารพธงชาติตอน 8 โมง
ไม่มีอีกแล้ว...ลูกเขียว-น้ำตาล
ไม่มีอีกแล้ว...กลับบ้านหลังจากเคารพธงชาติเสร็จ
ไม่มีอีกแล้ว...ห้องน้ำที่ให้รุ่นพี่รุ่นน้องไว้สูบบุหรี่
ไม่มีอีกแล้ว...ห้องน้ำที่มีจิตกรรมฝาผนัง
ไม่มีอีกแล้ว...ห้องน้ำที่ประตูเป็นรู
ไม่มีอีกแล้ว...ห้องน้ำ 4 สี
ไม่มีอีกแล้ว...อาคาร 4 ที่เราให้บ่นว่าเหนื่อย
ไม่มีอีกแล้ว...โต๊ะที่มีข้อความท้าทาย
ไม่มีอีกแล้ว...ห้อง Teacher ที่เอาไว้ให้พวกเรานอน
ไม่มีอีกแล้ว...อาจารย์ประดิษฐ์ที่คอยตะโกนว่า เฮ้ย!!
ไม่มีอีกแล้ว...ทางออกรอบทิศทางของโรงเรียน
ไม่มีอีกแล้ว...ร้านก๋วยเตี๋ยวป้ากบ
ไม่มีอีกแล้ว...ร้านสุกี้ป้าไก่
ไม่มีอีกแล้ว...ร้านข้าวป้าอาง
ไม่มีอีกแล้ว...ตลาดใหม่
ไม่มีอีกแล้ว...ตู้น้ำ
ไม่มีอีกแล้ว...ข้าวจานละ 15 บาท
ไม่มีอีกแล้ว...ร่มไซรคูณ
ไม่มีอีกแล้ว...เพื่อนๆที่เฮฮาปาตี้
ไม่มีอีกแล้ว...ร้านถ่ายเอกสารเมียอาจารย์พิศาล
ไม่มีอีกแล้ว...ร้านค้าที่ฝากกันซื้อประจำ
ไม่มีอีกแล้ว...ดอกชงโค
ไม่มีอีกแล้ว...อาจารย์สเน่ห์ที่ชอบพูดเรื่องต่างๆให้เราฟัง
ไม่มีอีกแล้ว...ไปงานกีฬาสีของโรงเรียนบำเหน็จณรงค์วิทยาคม
ไม่มีอีกแล้ว...E.P.D.P.
ไม่มีอีกแล้ว...โรงหนังที่ร.ร.
ไม่มีอีกแล้ว...เพื่อนๆที่คอยให้ลอกการบ้าน
ไม่มีอีกแล้ว... 0,ร,มส,มผ
ไม่มีอีกแล้ว...สารวัตรนักเรียนที่คอยอู้งาน
ไม่มีอีกแล้ว...บ.ณ. ปักอก
แต่จะมี...เพียงความทรงจำสีจางๆ
แต่จะมี...เพื่อนใหม่ๆในวันข้างหน้า
อยากให้ทุกคนจำเอาไว้ในใจตลอดไปว่า รักเพื่อนทุกคน ลูกบำเหน็จจงเจริญ!!!
โรงเรียนบำเหน็จณรงค์วิทยาคม
.....!!!!!! - -*